Shopping in India

Ken je dat gevoel? Dat je de hele dag hebt rond gerend en aan het eind van de dag lijkt het alsof je niets hebt bereikt? Neem dit gevoel, vermenigvuldig het met drie, voeg wat extra luchtvervuiling, wachttijd en vertaalproblemen toe en je hebt het standaard recept voor shopping in India.

Het beste is om goed gewapend ten strijde te trekken. Dit kan niet zonder plan de campagne.
De volgende vragen zijn essentieel: Wil ik het echt hebben? Hoeveel wil ik er hebben (minimaal/maximaal)? Hoeveel wil ik er hier voor betalen? Wat is de prijs in euro’s en dollars? Hoeveel past er in mijn bagage? Welke kleur? Oftewel, laat niets aan twijfel over.

Slecht voorbereid zal het je net overkomen dat de winkel die je binnenstapt een eigenaar heeft die geen Engels spreekt, een 12 jarig broertje/neefje/buurjongen heeft die laat vertalen, meteen wil weten hoeveel je wilt en ondertussen met vijf andere mannen in een van de vele onbegrijpelijke Indiase talen tussendoor lopen te onderhandelen over hun aankopen. Totale chaos en je weet meteen nauwelijks meer waar je voor kwam. Na een half uur sta je buiten en heb je eigenlijk geen idee wat er is gebeurd, behalve dan dat je van alles hebt gekocht. Thuis moet je zelf nog een keer kijken wat ook alweer.

Voor een andere ervaring zijn er winkels met vaste prijzen. Dat scheelt een hoop, denk je. Een zo’n winkel is Rashinkar. Zij maken kleding en alle mogelijke yogabenodigdheden zoals bolsters en dergelijke.

Rashinkar gaat om 10:30 open, staat op het grote, heel erg dichte rolluik te lezen om 10:40. Als de eigenaar om 11:30 aankomt, wordt er eerst gebeden bij de ingang en veelvuldig de drempel aangeraakt. Daarna wordt er gebeden bij de kassa, wordt er wierook aangestoken en worden alle beeldjes en afbeeldingen begroet. Na dit ritueel beginnen de zaken, met alle klanten tegelijkertijd. Dat is, als de eigenaar zich niet halverwege je verhaal even omkeert om opnieuw een gebed te prevelen richting een van de vele afbeeldingen.
De eigenaar is ook de enige die beslissingen neemt. Ondertussen trekken vijf assistenten van alles en nog wat uit de kast. De kleermaker is dan weer de enige die de maten opneemt van wat je wilt. Dit doet hij voor alle klanten tegelijkertijd. Hij toont je allerlei getallen op zijn rekenmachine maar je hebt geen idee of dit nou afmetingen zijn in centimeters of inches, de hoeveelheid die gemaakt kan worden uit de lap stof die je hebt uitgekozen, of wat het je gaat kosten? Niet dat je het kan vragen, want ondertussen worden de maten van iemand anders opgenomen.

Tijdens het eindeloze staren naar de voorraad yoga rugs voor je neus, met gedebatteer tussen eigenaar en kleermaker op de achtergrond, krijg je ineens het briljante maar helaas ongepaste idee dat zo’n rug nou precies het juiste formaat heeft om als loper in de keuken te dienen. Een veel te pragmatisch idee dat je maar beter verborgen kan houden voor de vele baba’s, guru’s, ji’s, sri’s en sadhu’s afgebeeld in de winkel.

De eigenaar noteert dan de uiteindelijke bestelling eerst nauwkeurig in het klad, en daarna wordt alles nog een keer overgeschreven in het net.

Conclusie: bijna 1 uur wachten tot de winkel open gaat. 2 uur debatteren en wachten. Bij het ophalen hoef je maar een half uur te wachten om te horen te krijgen dat er problemen waren met de naaimachine. Morgen terugkomen.

Ken je iemand met een lage bloeddruk, stel dan een reis naar India voor. Ga shoppen voor op maat gemaakte kleding, hoeslakens, tapijten of ambachtelijk handwerk en gegarandeerd is de bloeddruk binnen een week helemaal op peil. Maar met mijn keuken komt het goed… als ik het allemaal mee kan krijgen!

Lees ook: De hatha yoga pradipika