Reflectie India reis

Als je een andere cultuur bezoekt, leer je dat niet alles per se zo moet zoals jij het gewend bent.
Een routebeschrijving in India kan bestaan uit ‘rechtsaf bij de handlezer’ of ‘linksaf bij het roze huis’.
Het verkeer lijkt totale chaos, maar is net zo gestructureerd als in Nederland, alleen net even anders. Of je nu eet met je handen, met stokjes of met bestek, het werkt allemaal (na even oefenen).
Soms wordt reizen geïdealiseerd als dé manier om jezelf te ontwikkelen. Dat hoeft echter niet zo toe zijn. Je kunt de hele wereld zien en niets geleerd hebben. Je kunt ook thuis blijven en veel leren van je naasten. De innerlijke weg is uiteindelijk de weg die leidt naar compassie, wijsheid en geluk.

Als Nederlandse afgevaardigde in India heb ik helaas geen blijk gegeven van fantastische communicatieve vaardigheden. Uit de comfort zone, continu slaapgebrek, yogabeoefening die stiekem op energetisch niveau van alles reinigde, pijnlijke accupunctuur behandelingen om de balans in het lichaam te verbeteren: mijn ego had het zwaar.
Het was heel gemakkelijk om de gedachtepatronen van anderen te herkennen en te veroordelen.
– Ik wil boven mode uitstijgen, dus draag ik nu zwart.
– Ik wil me niet door mainstream laten vangen, dus luister ik nu naar zingende schalen of dierengeluiden.
– Ik wil geen standaard yogi zijn dus draag ik geen Lululemon meer, maar H&M leggings.
Uiterlijke veranderingen vooral. Gemakkelijk om te veroordelen. Maar mensen doen hun best. En is dat niet wat telt? Ik kijk in de spiegel en vraag aan mezelf: wat heb jij vandaag aan de wereld bijgedragen?

Veroordelen was mijn thema in de afgelopen weken. Veroordelen van anderen en veroordelen van mezelf. De situatie is er ook naar. Zet een groep vreemden bij elkaar en bestudeer van een afstand hoe de strijd om de eigen plek in de hiërarchie begint.
In onzekerheid wordt de een luidruchtig en schept op, de ander trekt zich terug en zegt maar niets meer. Is het een beter dan het ander? Eigenlijk niet, beide zijn uitingen van hetzelfde fenomeen: onzekerheid. Wie ben ik? Pas ik bij de groep? Mag ik er zijn? Word ik leuk gevonden? Ben ik wel leuk?
Alsof we nooit los kunnen komen van deze vragen.

Iedereen mag er zijn, iedereen is welkom. Hoe gemakkelijk te zeggen, hoe moeilijk daadwerkelijk, diep van binnen, te ervaren. Ook als je moe bent. Ook als je uit je comfort zone bent. En waar je ook heen reist in de wereld, je eigen bagage aan ervaringen en eigenschappen neem je altijd mee.

Onzekerheid zoals ik hem ken is net als een vos die zijn streken maar niet verliest. Hij heeft al vele vormen aangenomen, geraffineerd als hij is. Onzekerheid over uiterlijk, over intelligentie, over werk, over karakter, en deze keer dan over yoga. Zet een stel yoga beoefenaars bij elkaar die hun plek in de groep zoeken en het idee dat yoga iets van binnen is verdwijnt als sneeuw voor de zon en de focus ligt volledig op de uiterlijke asana’s. We zouden toch beter moeten weten. Maar nu veroordeel ik dus weer.

Drie minuten in zo’n gesprek met andere yogabeoefenaars en ik overwoog om mijn yogamat maar in de wilgen te hangen of in ieder geval maar geen les meer te geven, want iedereen kon alles beter. Een kinderachtige reactie, maar ook dat is weer een oordeel. Was mijn afzijdig houden van zo’n gesprekken beter dan het hoogste woord voeren? Nee, want ik liet me er wel door beïnvloeden. Ik ging aan mezelf twijfelen. Alsof de onzekerheid als een vonkje kon overspringen van de een op de ander. Jezelf onderschatten is net zo zinloos als overschatten.

Elke dag weer wil ik blijven oefenen in wijsheid en compassie. Naar anderen en mezelf. In eerlijkheid, oprechtheid, duidelijkheid en ook zachtheid. Met liefde die niet verdiend hoeft te worden. Ik ben er nog lang niet, maar hoop op de weg erheen velen tegen te komen met dezelfde wens of die het al bereikt hebben.

Lees ook: Het dagelijks leven in Mysore