Een duik in mijn geest

Soms krijg ik van mezelf een cadeautje, een overduidelijk inzicht in hoe mijn geest werkt. Een dagje duiken bij een tropisch eiland was deze keer aanleiding om na afloop (niet op het moment zelf helaas) goed om mezelf te kunnen lachen.
Een duikheld ben ik nooit geweest, maar ik wilde toch weer eens in een aquarium zwemmen. Voor het gemak had ik mijn eigen persoonlijke duikgids Steve die alles bedacht, klaar zette en de uitvoering regelde. Daar kon ik echt wel aan wennen!
Het onderzee aquarium was prachtig. Daar ging alles weliswaar wat onwennig maar de wereld was nog gewoon de wereld die ik ken. Ik was hooguit met een teen over de rand van mijn comfortzone. Maar toen kwam de pauze tussen twee duiken in, wachtend op de boot. De golven werden steeds hoger, en mijn zeeziekte liep gelijkwaardig op.
Na een wilde duik in de wc ging mijn geest echt met me de op de loop. Ik besloot eerst om nooit meer op een boot te gaan. Ik zat dan wel op een tropisch eiland waar ik ooit af zou moeten geraken maar dat moest dan maar met een helikopter. Daarna besloot ik ook nooit meer naar het strand te gaan, ook nooit meer naar het zwembad, in een ligbad ging ik ook niet meer en het eindigde ermee dat ik ook nooit meer water ging drinken. Dan maar cola. Alles behalve water.
Mijn persoonlijke gids Steve heeft mij vervolgens met een reddingsboei in de zee naast de boot laten dobberen om het overgeven te stoppen. Daar lig je dan met je boei. Naast de boot. Toen het tijd werd voor de volgende duik kwam held Steve met alle duikspullen van mij het water in en ging mij persoonlijk in de outfit hijsen. Yes privé gids! Ik moest alleen afwisselend op mijn buik of rug in het water liggen en hij deed de rest, behoorlijk bemoeilijkt door de hoge golven die alles en iedereen flink liet klotsen. Het leek een film met een tragisch einde. Verongelukken in een storm rond een tropisch eiland. Het vergde de nodige focus om niet al te theatrale voorstellingen in mijn geest op te laten komen. Ik zat nog even opgescheept met deze onderneming waarvan ik me afvroeg waarom precies ik er aan was begonnen.
De tweede duik ging heel goed zodra ik mijn gedachten over het einde der dagen wat van me af had kunnen zetten. Het was een verademing om stil te kunnen zweven omringd door prachtige vissen en koraal.
Maar daarna kwam de terugweg. Ik werd met pilletjes tegen zeeziekte voor de wc deur neergezet met zicht op de horizon. De boot deinde echter zoveel dat de horizon regelmatig uit het zicht verdween. Hallo wc en hallo Steve die elk kwartier even kwam kijken of ik nog leefde. Ik dacht alleen nog maar aan het geheel verbannen van water uit mijn leven. Mijn geest is niet alleen creatief en dramatisch, maar ook rigoureus in zijn aanpak. Hij weet zijn visie wel met verve te verkopen.
En daar was ineens de baai, totale windstilte en mijn directe wedergeboorte. Een half uur later lag ik aan het strand met een flesje water en het besluit om naar de Sahara te verhuizen nog even uit te stellen. Want op een deinende kameel reizen, daar kun je ook best ziek van worden.

Lees ook: stemmen op de mat horen